Voor tickets klik hier

Samen onderzoeken we onderstaande stellingen.

Het ZelfBewustzijn is oorspronkelijk onbegrensd. Kent geen tekort. Is Vol-Ledig. In essentie van mijn bewustzijn ben ik Niet gebonden, niet beperkt, niet aan tijd, plaats, welk gebrek dan ook, of zelfs niet aan wording.

Zodra Bewustzijn zichzelf ervaart door de versluieringen — de pañca kañcuka’s — ontstaat de ervaring van beperking. Niet omdat de beperking werkelijk bestaat, maar omdat identificatie met begrenzing ontstaat.

De logica daarvan kan als volgt uiteen worden gezet:

1. Oorspronkelijke staat

Het ZelfBewustzijn is:

* volledig
* tijdloos
* alomtegenwoordig
* vrij
* wetend vanuit directe totaliteit

Er is geen ervaring van:

* tekort
* afstand
* wachten
* zoeken
* gemis
* onzekerheid
* “nog niet”

Er is alleen Zijn.

⸻

2. De eerste sluier: beperking van volledigheid

Wanneer oneindig Bewustzijn zichzelf ervaart als een afzonderlijk centrum, ontstaat de indruk:

“Ik ben niet volledig.”

Daaruit ontstaat onmiddellijk:

* verlangen
* behoefte
* vergelijking
* tekortdenken

Logisch gevolg:

Als ik mij incompleet ervaar, dan moet er “iets buiten mij” bestaan dat mij compleet maakt.

Dus ontstaat:

* zoeken
* verkrijgen
* vasthouden
* beschermen
* angst voor verlies

Hieruit komen alle ervaringen voort van:

* tekort hebben
* tekort komen
* tekort gedaan worden
* tekort doen aan anderen
* tekortschieten tegenover een ideaal

⸻

3. De tweede sluier: beperking van oneindige vrijheid

Vanuit oorspronkelijke vrijheid is alles spontaan mogelijk.

Maar onder versluiering ontstaat:

“Ik kan niet alles.”

Daarmee verschijnt:

* frustratie
* machteloosheid
* ambitie
* controle
* strijd

En dus:

* streven
* verbeteren
* ontsnappen
* bevrijding zoeken

Ironisch genoeg ontstaat zelfs het idee van “spirituele bevrijding” pas nadat vrijheid vergeten is.

Men zoekt dan vrijheid alsof zij ergens anders ligt dan in het Bewustzijn zelf.

⸻

4. De derde sluier: beperking door tijd

Dan ontstaat de fundamentele gedachte:

“Ik besta in tijd.”

Niet:

* tijd verschijnt in Bewustzijn,

maar:

* “ik beweeg door tijd.”

Hieruit ontstaat onmiddellijk:

* verleden
* toekomst
* wachten
* spijt
* hoop
* haast
* veroudering
* doodsangst

En vooral:

* het gevoel te laat te zijn
* het gevoel nog niet gearriveerd te zijn

Dus leeft men voortdurend:

* naar een volgend moment
* naar een doel
* naar voltooiing later

Het huidige moment wordt daardoor geen werkelijkheid meer, maar een middel.

⸻

5. De vierde sluier: beperking door kennis

Oorspronkelijk kent Bewustzijn direct, omdat alles in zichzelf verschijnt.

Maar onder de sluier ontstaat:

“Ik weet niet.”

En nog dieper:

“Ik weet niet dat ik niet weet.”

Dit is een cruciale beperking.

Want zodra onwetendheid zichzelf niet herkent als onwetendheid, wordt zij ervaren als werkelijkheid.

Daarom:

* nemen wij aannames voor waarheid aan
* noemen wij conditionering “ik”
* ervaren wij perspectief als absolute realiteit

En juist daardoor:

* verdedigen wij beperkingen
* beschermen wij overtuigingen
* herhalen wij patronen

Wij leven dan binnen een klein kenveld zonder te beseffen dat het klein is.

Zoals een vis het water niet ziet.

⸻

6. De vijfde sluier: beperking door plaats en identiteit

Dan verschijnt:

“Ik ben hier.”

En automatisch:

“Daar ben ik niet.”

Daaruit ontstaat:

* binnen en buiten
* zelf en ander
* nabijheid en afstand
* bezit en verlies
* territorium
* positie

Men gaat letterlijk:

* een plaats innemen
* een rol beschermen
* een identiteit onderhouden

Zo ontstaat het voortdurende psychologische gewicht van:

* “mijn leven”
* “mijn plek”
* “mijn verhaal”
* “mijn toekomst”

⸻

7. Het gevolg: een leven van voortdurend streven

Wanneer al deze versluieringen samen functioneren, ontstaat de menselijke ervaring zoals wij die kennen:

Wij voelen ons:

* incompleet,
* tijdelijk,
* begrensd,
* onvoldoende wetend,
* gelokaliseerd,
* afhankelijk van omstandigheden.

Dus bewegen wij voortdurend richting:

* meer kennis
* meer vrijheid
* meer tijd
* meer zekerheid
* meer liefde
* meer ruimte
* meer erkenning

Maar het zoeken zelf bevestigt onbewust steeds de oorspronkelijke aanname:

“Ik ben nog niet volledig.”

⸻

8. De omkering

Inzicht begint wanneer Bewustzijn ziet:

* beperking verschijnt ín Bewustzijn,
* maar begrenst Bewustzijn zelf niet.

Tijd verschijnt,
maar Bewustzijn beweegt niet.

Gebrek verschijnt,
maar Bewustzijn ontbreekt niets.

Onwetendheid verschijnt,
maar dat waardoor zij gekend wordt blijft onaangetast.

Dan verschuift de logica volledig.

Niet:

* “ik moet volledig worden,”

maar:

* volledigheid was reeds de grond van elke ervaring.

Niet:

* “ik moet vrij worden,”

maar:

* vrijheid was nooit werkelijk verloren.

De kañcuka’s verdwijnen dan niet noodzakelijk als verschijnsel, maar hun absolute geloofwaardigheid lost op.

En daarin ontspant het voortdurende streven terug in Zijn.

Voor tickets klik hier